Не сакам да ве прелажам со приказни за минатото или иднината, бидејќи се неконзистентни за оваа димензија само на простор – време со која располагаме. Никогаш нема потреба да се бара гледалото зад огледалото и сублиминал во нечиј текст и вон вистинскиот конекст, бидејќи, ако навистина сакаме да станеме едно со моментот, со делото чија содржина ја апсорбираме или со местото и настанот кои ни ги допираат сетилните рецептори, треба само да престанеме да бидеме она што сакаме и да го видиме она што бидува од нас само од себе под природното дејство на нашите опкружувања; без разлика дали станува збор за патот кој го одиме, воздухот кој го дишеме, или суштествата со кои се дружиме – се’ тоа придонесува за пркнувањето на едно никулче од душа да се случи и да патува во онаа насока во која посакува, без ограничувања и потсевсни наредби произлезени од егото и стравот…Само, треба прво стравот да се запознае…Приказна за исчекувањето, стравот од вистина, каењето и ефектот на една малечка итра пеперутка…
1/1. И така тие си живееја среќно…..
Утрото кога ја отворија вратата, видоа мало беспомошно девојче во школска униворма и зелена коса. Не, не беше беспомошно, така само изгледаше. Околу неа имаше розеви потпетици, перики, чипкани сини корсети и искинати портокалови хулахопки. Девојчето имаше огромни мачкини сини очиња и бледо лице, мало носе и слаби ноџиња, црни лакирани кондурчиња и нежни прсти. Изгледаше како да ќе се онесвести во секој момент, иако жарот во очите и се ширеше по целиот шпајз. Гледаше во нив неуморно, иако по малку уплашено. Одбиваше да се помрдне, остана така да седи склупчена на корсетите и хулахопките, одвреме навреме поднаместувајќи си ги ригастите сино – црвени чорапи до коленици. Не кажа ни збор; само гледаше. Откако престанаа да и бидат шармантни, почна да го насочува погледот бледо низ горните полици од шпајзот. На најгорната имаше неколку од оние морничавите играчки – џуџиња на Дедо Мраз, кои изгледаат како да ќе проодат во секој момент. На подолните рафтови имаше виски, чадор, луле, неколку чаши со логоа од познати фирми и расипани делови од компјутер. По се’ делуваше како за прв пат да се наоѓа таму. “Знам дека е рано да и кажеме, ама не знам уште колку време ќе има на располагање…” .. “Немој да претеруваш, не и е ништо, само мал шок” … Двете силуети кои ја отворија вратата од шпајзот, ја беа подзатвориле и шпајзопрестојувачот со начулени уши се обидуваше да наслушне што зборуваат. Ушите и беа толку затнати од синоќешното нуркање, што двај наслушнуваше полупроголтани самогласки како се губат во тунелот од вода што и беше сместен во ушните шуплини. Уморна беше, ама многу. Требаше да ја има досега преминато оваа зграда и да автостопира за следната дестинација. Се чудеше како да им побегне на непознативе натрапници кои очигледно ја третираа како загубено кутре. Се наоѓаше во зграда на болница, во која беше завршила откако трчајки преку ридот за да се скрие од полицијата, се пикна во првото нешто што изгледаше доволно цврсто за да не може низ него да пројде полициска кола. Полицијата ја гонеше бидејќи мислеа дека е едно деликвент – девојче од околното средно училиште, поради облеката и зелената коса. Таа ги имаше облечено тие алишта бидејќи вчера беше први април.Од синоќешната забава на која полицијата се помеша со идентитетот на девојчето, до ова утро, таа успеа да склопи око едвај два часа.
А, не беше некое ексцентрично дете. Во животот неостварена желба и беше да се научи да готви лазања и да отвори бизнис со гоблени. Совршениот маж за неа беше оној кој ќе и го скрши срцето и потоа ќе ја остави вдовица бремена со некое, уште поглупаво од неа девојче. Како мала сакаше да прави кафе за гостите и да ги промешува шпаѓетите во тенџерето. Сега, кога веќе наврши дваесет, повеќе не сака да прави кафе, но екстремно многу сака да чисти по нејзините и да се прибира дома тогаш кога ќе и кажат.
Се реши да излезе од шпајзот тогаш кога на гласовите дефинитивно им здосади да си прават муабет пред врата и се беа оддалечиле во некоја збуфтана, смрдлива пушална. Одеше по морничаво – белите ходници што смрдат на дрен и полуумрени старци најбрзо што може, без притоа да биде од некого застаната или приметена. Веќе кон излезот беше готова да трча, а само што почна, една злобна, злобна дрвена даска која беше на патот ја сопна и и го претвори носот во збумбарен модар патлиџан. Веќе започна да цимолка и да се лигави. Се бришеше од ракавот и се прашуваше уште колку ли години ќе остане со збумбарен нос и девица, додека полека си ги прибираше од земјаработите кои и паднаа од торбата. “Ќе си умрам млада”…Си го изусти повеќе за себе.
“Извини, ќе може да си го добијам назад лсионот за бричење?” – Се јави едно гласче на момче. Очигледно, во сето безсознание, таа не беше приметила дека уште некој истовремено бил жртва на даската – сопнувач. Ја поткрена својата бабуресто – носеста бидност накај гласот и погледна лице со ОГРОМНО синило околу едното око. Претежно тоа само можеше на лицето да му се примети поради големината на модрицата. “Да…Извини…Еве…” му пробамбори таа за возврат.
Десет минути по познанството, домарите и неколку од болните лица почнаа да се бунат како им тропа некој од шпајзот. “Дечишта неваспитани, да се немало усул, тука ли најдоа,” беше коментарот на еден чичко кој проаѓаше покрај шпајзот од кој доаѓаа звуци слични на оние кога зајци се парат. Вознемирувањето на мирот, секако, траеше нешто помалку од пет минути.
“Се викам Адам, инаку, и за пола саат треба да одам за Америка на магистерски. Можеби ќе се сретнеме наоколу,некогаш.”
“Јас сум Веда… ”
“Ајде Веда, здраво…”
…Речиси и да го сретна мажот од сништата. Ја остави бремена, никогаш не се јави, и прати разгледница и розеви, невкусно издекорирани вештачки цвеќиња.
1/2.И така тие си подготвија замка…
Зоја, По неколкудневното престојување дома, истражување на депресивните катчиња по собата и збирање заборавени касети и плочи,успеа да си го стивне делириумот. Немаше веќе потреба да живее, доволно беше само да пие…лимонада. И се јави некој, и рече дека нема да има време да дојде кај неа на чај во толку и толку часот попладне. Се’ беше во ред со информацијата, само што таа немаше поим кој ли по ѓаволите беше тоа. И онака не и беше нешто многу гајле. Сабота е денот кога не се бере гајле за апсолутно ништо освен за хранење на миленици. И онака оние гускине на работа и се утепаа од квакање како не било прикладно да се има тетоважа на такво место (аман, рака). А што знаат тие, освен битолчански нагласок. Со малку штипски и беровски, во зависнст од тоа кого газдата плеска тие недела дена пробно. “Еден ден ќе ти се исплати да живееш кај мене во село”, и викаа некои од офците на работа додека таа си помислуваше “Апсолутно ќе ми се исплати и да ви ги секнам тоа кралските имоти каде мајките и татките ви прават и перат пари од невидлива прашинка, ти ебем тоа пачавричињата”. Телефонот повторно заѕвоне. Таа беше отидена во веце да си ги става остатоците од зеленчуковата салата како фацијална маска. Пцуејќи тргна накај слушалката и одлепи едно камионџиско “А.” ….Тишина. Си помисли дека е пак некој од синовите на комшијата што немаат попаметна работа од тоа да тормозат “тетки” на работ на нервен слом. Очигледно не беше никој, бидејќи по половина минута зборење во слушалката како лудак, никој не се одзва назад. “Добро е,” си помисли, “Нема да мора уште една сесија ставање маска за лице да одложувам за да слушам 5 минути како ми го дрви старата да јадам повеќе манџа” – и само што ја спушти слушалката (која беше една од оние слушалки на старовремски телефони што имаат бројки за бирање во круг и на кои фаќа цела вечнст дури се сврти бројот), масичката заедно со телефонот на неа се струполија на земја и vintage телефонот отиде по ѓаволите. “Не работи, у пичку материну.” Сеуште пцовките беа само зборови а нервозата непостоечка. Го погледна телефонот така струполен со сите негови делови на земја заедно со распаднатите дрвца од масичката. Беа испопаѓале по персискиот теписон – предвремен подарок од баба за кога ќе се мажи (секако дека нема баба тоа да го дочека). Телефонот пак, го имаше собрано од другата, покојна баба бидејќи ја зафати некоја инспирација да си го уреди станот како во него да живее французинка од 40тите. Мајка и живееше во вила во село заедно со (полу)братчето и 13,5 години помладиот маж кој, по некоја случајност пред точно 6 години имаше афера со нејзината најдобра другарка Кали. Не, не најдобрата другарка на мајка и. Најдобрата другарка на Зоја. А татко, којзнае каде е. Последен пат и прати разгледница од Болоња на која со ситно – ситно имаше напишано ферман во кој порачува “да се чуваш од старата и да ја слушаш што бамбори глупости, ама немој да стануваш како неа” (како да и требаше некој да и го каже тоа) и оставил информации за убаво потрошеното време и пари во туѓината. Само зборови. Од плик со пари, ниту трага. Таа имаше видено неколку исти такви разгледници пратени до мајка и кои датираат непосредно од пред раѓањето на Зоја.
“Прво и основно, треба да се праша врховниот суд – Скопје…” Го стиша телевизорот и ја посматраше презентерката на вести како уплашено гледа во мониторот…Не, не уплашено…Повеќе како силувано, па претепано, па закането со смрт – тип на уплашено. А, сепак така агресивен израз на лицето и отсечно роботизирано акцентирање по најмодерната Македонска граматика. Само што се упати кон купатилото да го игнорира постоењето на светот со помош на обавување хедонистички ритуали за нега на кожата, заѕвоне ѕвончето. “Ам’н!”- и беше реакцијата, по што со забрзано одење и разрипано срце отиде да види кој е. ”Леле чекај издепилирана ли сум, смрдам ли, кој е кој ли е, леле ако е дечкото на Кали, што ли ќе го лажам, од кај да знам што треба даму кажам, или да не е ….ЛЕЛЕ.” Се намршти и со олеснување отвори. Мајка и и’ носи чиста постелнина. Небаре не знае да пере. Ја ислуша некои 15тина минути и на крај конечно и ја затвори вратата. А баш мислеше дека ќе ебне нешто вечер. Добро, барем има чиста постелнина за секој случај.
Конечно успеа да одвои време за себе и за неколку минути “Драг дневнику” време со својот мозок. Нешто ја мачеше околу тогашниот среќник кој ја имаше честа да и биде привремен живтен сопатник….
“Не знам зошто, не смеам да мислам вака…Не смеам…Да бидам проѕирна……најубавата, најтоплата преграта на светот….супа од кокошка се правеше со јајца вајда….А што ако , всушност ммм, треба да го правам ова…пелени утре за малата… Не, не… нема шанси. Не е правилно.Не е и никогаш не бил тој-тој.Ниту пак, мој. Ама сега е прекасно. А, тоа дека…Психологијата…Знаците… Да кријам емоции плус да фолирам љубов за ОПШТО ДОБРО… Мислам, не било правилно…Не би требало да е фер……Према…мене?(ах, а така убаво мириса…) Или према него…Треба еднаш засекогаш да му кажам…Да им кажам…и на двајцата…Печено пиле заутре…Ма, какво кажување…Ах, кај е виното…”И пак ѕвонче. Пепелашка се тетерави кон вратата смрдејќи на витач и без да погледне во дупчето отвара. Пред неа, збунета и уплашена карпеста силуета. Влага внатре и ја гушка. Таа трепери. Тој седнува и и раскажува за проблемите со девојка му. Цела вечер се води тотално бесмислен разговор. Таа само клима со главата во полусознание – што од вино, што од нервоза.
“Еј…пред малку….Јас бев што ти ќутев…И извини што ти дојдов во ниедно време без да ти кажам, ама…Немав како да те најдам, немаше телефон, не знам, си викам ај да дојдам…”
“Хм?”
“Нема везе, не ме слушаш. Ај, да те оставам да одмориш.”
Тргна накај вратата и таа како затетеравено дете само го следеше. Во погледот и се гледаше секој некажан збор. Се осеќаше толку малодушно, како паразит или смола. Го гледаше за милисекунда и веднаш потоа си кажаа по едно брзоплето смотано “Се гледаме”.
И така,можеби цел век…И следниот…И следниот…И векот по него.
Sailor Moon